Κοίτα μαμά.. η Ελλάδα μας !!!

Την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2013,  στις 10:30π.μ. δέκα συνάδελφοι  εικαστικοί συγκεντρωθήκαμε στην πλατεία Βαρδαρίου απέναντι από το άγαλμα του Κωνσταντίνου.. για να ομορφύνουμε ο καθένας με την δική του παλέτα τις λαμαρίνες  που προφυλάσσουν  ένα εργοτάξιο του Μετρό. Πήγα χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο νου μου να φτιάξω. Είπα θα λειτουργήσω εντελώς παρορμητικά. Άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο, έκλεισα για λίγο τα μάτια, απομονώθηκα για  δευτερόλεπτα κι αυτό ήταν.. έτσι κι αλλιώς το σχήμα του καραβιού δεν λείπει σχεδόν από κανένα έργο μου πιά.. Θέλετε η ευφορία της ηλιόλουστης ημέρας, θέλετε η χαρά της συνεύρεσης με εκλεκτούς  συνοδοιπόρους του ΣΚΕΤΒΕ,  έφεραν συνολικά ένα σημαντικό και καλαίσθητο  καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, όπως θα δείτε στην τελευταία φωτογραφία και θα διαπιστώσετε περνώντας από εκεί!

        

                   

              

              
           

Την ημέρα αυτή όμως  έζησα μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ζωής μου.   Η Κυριακή είναι μια μέρα χαλαρή για τους περισσότερους ανθρώπους. Δεν έλειψαν λοιπόν και οι περαστικοί από το σημείο αυτό όπου απλώναμε τα χρώματα μας. Κάποια στιγμή  στο οπτικό μου πεδίο  βλέπω μιά μητέρα να προχωρά πεζή, κρατώντας το ποδήλατο  της, όπου στην πίσω θέση ήταν προφανώς η κόρη της περίπου 4 -5 ετών..  τις αισθάνηκα που σταμάτησαν για λίγο στο πλάι μου και γύρισα να  κοιτάξω, αμέσως μετά ακούστηκε  η λεπτή φωνούλα της μικρής:Κοίτα μαμά.. η Ελλάδα μας !!! 

 Αυτή είναι η Ελλάδα μας, η φωνή ενός νήπιου 

που αναγνωρίζει τα χρώματα και τα σύμβολα της πατρίδας του....

 

 Για τα γκράφιτι και την ζωγραφική στις λαμαρίνες του ΜΕΤΡΟ δημιούργησαν οι:
Σοφία Αμπερίδου, Κώστας Βουτσάς, Φρόσω Βυζοβίτου, Βαγγέλης Γαληνός, Όλια Δελλατόλα, Μάγδα Μαδεμλή, Κωνσταντίνος Παλιάν, Γιώργος Πολίτης, Χρύσα Σταύρεβα, Γιώργος Τουλκερίδης.

 Η δράση αυτή πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το ΜΕΤΡΟ Θεσσαλονίκης και ο ΣΚΕΤΒΕ οφείλει να ευχαριστήσει ιδιαιτέρως το Διευθυντή του Μετρό Θεσσαλονίκης κύριο Γεώργιο Κωνσταντινίδη για τη βοήθειά του και την άψογη συνεργασία του. Επισημαίνεται ότι ο ΣΚΕΤΒΕ αποτελεί εταίρο του ΜΕΤΡΟ, συμβάλλοντας κυρίως σε θέματα εικαστικά. Δείτε και ΕΔΩ http://sketbe.blogspot.gr/2013/02/graffiti.html

Το Βλέμμα της Προσφυγιάς-Σοφία Αμπερίδου

ΚΡΙΤΙΚΗ  ΙΩ. ΒΡΑΝΟΥ

Για «Το Βλέμμα της Προσφυγιάς»

Πολλά χρόνια έχω να δω μια σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία υψηλής ποιότητας σαν αυτή της ζωγράφου Σοφίας Αμπερίδου .Ένα μεγάλο σύνολο πινάκων με ομοιογένεια εκφραστικών μέσων.  Ένα πλούσιο συγκροτημένο έργο στη σύνθεση, στο χρώμα, στην έκφραση, στην ανάδειξη της μορφής, στην αναγωγή και μεταμόρφωση του φυσικού σε πνευματικό.

Παρατηρώντας τη σύνολη αυτή ζωγραφική δημιουργία συμπεραίνουμε πως η ζωγράφος έχει καταλήξει σε έναν προσωπικό εκφραστικό τρόπο, με τον οποίο συνθέτει τους πίνακες της. Όταν ένα  πλήθος πινάκων έχουν καταγραφεί με το ίδιο ζωγραφικό αλφάβητο, αυτό σημαίνει ωρίμανση καλλιτεχνική, κατάληξη σε ένα τρόπο δημιουργίας. Είναι αυτό που ονομάζουμε «εποχή» του ζωγράφου. Όταν ο καλλιτέχνης ακόμα πειραματίζεται και αναζητάει τρόπους έκφρασης , αυτή η αναζήτηση δημιουργεί ποικιλία πινάκων με διαφορετικές «γραφές». Όταν κατασταλάξει ο ζωγράφος και ώριμος πια έχει κάνει τις επιλογές του, τότε η ομοιογένεια των εκφραστικών μέσων χαρακτηρίζει τις δημιουργίες του. Αυτή την ομοιογένεια αναγνωρίζουμε στη σύνολη δημιουργία της Σοφίας Αμπερίδου που έχει για θέμα τον Ποντιακό Ελληνισμό.

 

Επιχειρώντας αναλυτική διείσδυση στη ζωγραφική δημιουργία της ζωγράφου διαπιστώνουμε πως η όλη υπόθεση αναδύεται σε ένα ύψος συμβολικό. Η κάθε ανθρώπινη μορφή παύει να είναι το πορτραίτο ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Γίνεται φορέας έκφρασης ενός λαού. Στην κάθε μορφή υπάρχει το σύνολο των γνωρισμάτων της φυλής: το ηρωικό, το πολύπαθο, το ελπιδοφόρο, το καρτερικό, το δημιουργικό. Η κάθε μορφή λοιπόν μεταμορφώνεται σε σύμβολο που εκφράζει τον Ποντιακό Ελληνισμό, είτε χορεύει, είτε είναι μάννα που κρατάει το παιδί της . Αυτό είναι μεγάλο ζωγραφικό κατόρθωμα .

Η Σοφία Αμπερίδου δεν μεταφέρει με το πινέλο της στο μουσαμά ακατέργαστα οπτικά φαινόμενα. Όταν βλέπει πράσινο δεν ζωγραφίζει πράσινο. Όταν παρατηρεί κάτι μικρό δεν απεικονίζει μικρό. Δηλαδή δεν λειτουργεί αντανακλαστικά. Ο νατουραλιστικός  αντανακλαστικός τρόπος ζωγραφικής είναι χωρίς φτερά. Περπατάει στο χώμα και βλέπει χώμα. Λειτουργεί στην περιοχή της ανάγκης. Η ποίηση που μεταμορφώνει σε σύμβολα τα όντα που ζυμώνει, κινείται υπερβατικά στο χώρο της ελευθερίας. Είναι η Ζωγραφική που έχει φτερά και υψώνεται στο ύψος της σφαιρικής ματιάς και της  συνθετικής δημιουργίας.

Αυτό το στοιχείο της  «δημιουργίας εν ελευθερία και υπερβάσει του φυσικού» χαρακτηρίζει τη Ζωγραφική της Σοφίας Αμπερίδου. Δεν αντιγράφει οπτικά τίποτε, όλα είναι προσωπική της δημιουργία, γέννηση, τέκνα κατάδικά  της. Όταν βλέπεις το πρόσωπο μιας μορφής , το βλέμμα ενώ σε κοιτάζει σε διαπερνάει και βλέπει πιο μακριά. Ατενίζει προς την αιωνιότητα , στον ιδανικό χώρο του ηρωισμού, του αθάνατου. Προς τα κει βλέπουν  και τα πρόσωπα των «Φαγιούμ» της Αιγύπτου κάτω από άλλες αναζητήσεις. Παρ’ όλο που απεικονίζουν συγκεκριμένα πορτραίτα, όμως κανένα χαμόγελο ή θλίψη δεν ταράζει τις μορφές.  Έχουν γίνει ψυχές σε χώρο μακρινό και νοερό. 

              

Ζωγραφίζοντας η Σοφία αποφεύγει τη λεπτομέρεια . Οι λεπτομέρειες συγχωνεύονται για την ανάδειξη της ευρύτερης φόρμας . Αυτό γεννάει τη σύνθεση των επιφανειών και των ολικών σχημάτων. Και εδώ αναδείχνεται η καλλιτεχνική ωριμότητα της ζωγράφου: Συνθέτει τις  φόρμες, τις μορφές και τα χρώματα σε εκείνη την αρμονική συνύπαρξη που αναδείχνει το γενικό σύμβολο, τοποθετώντας τα στοιχεία αξιοκρατικά. Πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η μορφή. Το χρώμα, το τοπίο, ο  μοιρασμένος χώρος, λειτουργούν υπηρετώντας την ανάδειξη της συμβολικής μορφής. Κρατούν «ισοκράτημα» στην  εικαστική ψαλμωδία, όπου ο δεξιός ψάλτης είναι η μορφή.

Η ζωγράφος έχει κατακτήσει τις φυσικές αναλογίες, την κίνηση, τη μορφολογία, τις εκφραστικές αλλοιώσεις. Όλα αυτά τα επεξεργάζεται και τα καθοδηγεί μεταμορφώνοντας τα. Όσοι επιχειρούν να μεταμορφώσουν το φυσικό πορτραίτο πριν κατακτήσουν την ανατομική αναλογία, την κίνηση και τις εκφραστικές φυσικές ποικιλίες, καταλήγουν στην παραμόρφωση του πορτραίτου.

Η Σοφία μεταμορφώνει το φυσικό πορτραίτο ώστε να γίνει φορέας της ιδέας, σύμβολο που εκφράζει βαθύτερη αλήθεια. Όλες οι μορφές είναι αδελφικές. Υπακούουν σε κοινό ιδεατό πρόσωπο και φέρουν την εικόνα του. Είναι το εσωτερικό όραμα της ζωγράφου, η ηρωική ελληνική ποντιακή μορφή, η πολύπαθη και όμως ελπιδοφόρα, η ξενιτεμένη και όμως αέναα δημιουργική.
                 
                             «Η Ρωμανία κι’ αν επέρασεν  ανθεί και φέρει κι άλλο»

  

Οι χρωματισμοί στους πίνακες είναι δουλεμένα με την τεχνική της κοφτής πινελιάς, του πουαντιλισμού. Είναι τεχνική που την ανάδειξαν στο σύγχρονο κόσμο οι Ευρωπαίοι ζωγράφοι του Εμπρεσιονισμού ( Πισσαρό, Σερά, Βαν Γκόγκ κ.λ.π.). Η τεχνική του πουαντιλισμού έλκει την καταγωγή της από τα ελληνικά μωσαϊκά της κλασσικής Ελλάδας και ίσως αρχαιότερα. Πέρασε σαν νατουραλιστική απόδοση σε ελληνορωμαϊκά έργα (Πομπηία π.χ.) και από κει στα βυζαντινά χρόνια με χαρακτήρα υπερβατικό –εικονισμό της αγιότητας. Συγκλονιστικά είναι τα ψηφιδωτά της Μονής της χώρας της Ραβέννας. Ο Εμπρεσιονισμός της νεώτερης Ευρώπης έχει άλλο χαρακτήρα. Δεν έχει υπέρβαση, είναι αντανακλαστικός τρόπος απεικόνισης του φυσικού. Η αξία του έγκειται στο ότι έδωσε πρωταγωνιστικό τρόπο στο  παιχνίδισμα φωτός και σκιάς, στον εξοβελισμό του μαύρου και την αντικατάσταση του με συνύπαρξη γαλάζιας, κόκκινης και κίτρινης πινελιάς. Εχθρός του Εμπρεσιονισμού είναι το περίγραμμα , που ψαλιδίζει περιμετρικά τη μορφή, ορίζοντας  το δικό της χώρο.

Με τον εμπρεσιονισμό έχουμε επιστροφή στο φυσικό κάλλος.  Το συγκεκριμένο αντικείμενο, πρόσωπο, υποχωρεί για να  κυριαρχήσει η ενιαία χρωματική φόρμα, η οποία συγχωνεύει τις μορφές, αναλύοντας τες σε χρωματικές πινελιές, κουκίδες ‘πουάν’ = τελείες. Αυτό κληρονόμησε από την Ευρώπη η καλλιτεχνική γενιά του Σπύρου Παπαλουκά, ο οποίος έλεγε : «Δεν με ενδιαφέρει η μορφή με ενδιαφέρει  το χρώμα, διαφορετικά δεν είμαι ζωγράφος».  

 

    

      

 Αιρετικός του Εμπρεσιονισμού στάθηκε ο Βαν Γκόγκ , επειδή μεταχειρίζεται στα έργα του τον εχθρό του εμπρεσιονισμού , το περίγραμμα. Ενώ αποδίδει τη φωτοσκίαση με την παράθεση των συμπληρωματικών χρωμάτων δεν επιτρέπει όμως τη διάλυση της μορφής από τα κύματα του παιχνιδίσματος  και τη μουσική των σειρήνων του φωτός και της σκιάς. Άσπρο πουκάμισο, λευκές φανέλες και άσπρα παπούτσια επάνω σε άσπρο σεντόνι, αναχωνεύονται όλα και χάνουν τη μορφή τους στην εμπρεσιονιστική απεικόνιση. Μεταβάλλονται σε χρωματικό παιχνίδισμα άμορφων σχημάτων σε ένα ενιαίο λευκογάλανο νιρβάνα .

Ο Βαν Γκόγκ δεν το επιτρέπει αυτό. Σαν μάννα που κρατάει τα παιδιά της σφιχτά από τα χέρια για να μην της τα αρπάξουν, έτσι και ο Βαν Γκόγκ . Περιχαρακώνει με περίγραμμα το άσπρο πουκάμισο τη λευκή φανέλα και τις άσπρες  αρβύλες επάνω στο άσπρο σεντόνι. Η αγάπη η μητρική που έχει για όλα τα όντα , τα συγκρατεί να μην χωνευτούν στο εμπρεσιονιστικό νιρβάνα . Η συνύπαρξη στο έργο του της  εμπρεσιονιστικής ερμηνείας της φωτοσκίασης με το έντονο σοφό περίγραμμα είχε σαν αποτέλεσμα ένα μεγαλοφυές εικαστικό κατόρθωμα.

Αίτιο του μεγαλείου της ζωγραφικής του Βαν Γκόγκ είναι η αγάπη του για όλα τα όντα που ζωγράφιζε. Τα ώριμα ηλιοτρόπια, η μεταχειρισμένη πίπα, τα σακατεμένα άρβυλα, η παλιά ψάθινη καρέκλα , ο μπάρμπα Ταγκύ, ο έναστρος ουρανός . Αντικατέστησε το λινόλαδο και το νέφτι ζωγραφίζοντας με  χρώμα, αγωνία και ψυχή. Έτσι οι ζωγραφιές του έχουν ψυχή, αγγίζουν βαθιά το θεατή, καθώς τα πράγματα αναδείχνονται  με την κοφτή πινελιά του εμπρεσιονισμού και το περίγραμμα.

 

Ο Πουαντιλισμός της Σοφίας Αμπερίδου έλκει την καταγωγή του από το βυζαντινό ψηφιδωτό. Το ίδιο μυστικό πνεύμα λειτουργεί μέσα της και με τη χαροποιό οδύνη της δημιουργίας γεννάει τις μορφές και τον περιβάλλοντα χώρο. Επάνω σε φωτεινά θερμά λυρικά υποστρώματα απλώνονται διάφανες ροδαλές ή γαλανές επιφάνειες. Μια ενορχήστρωση χρωματικής  αρμονίας αναδείχνετε μ’ αυτό τον τρόπο. Οι κοφτές πινελιές σαν δομικές μονάδες, στροβιλίζονται στις ροές που χαράζει το καλλιτεχνικό χέρι. Με το δικό της πουαντιλισμό ανεβάζει  το φυσικό πορτραίτο   σε ιδεατό σύμβολο.

Το εσωτερικό της όραμα  καθοδηγείται από τους ήχους μιας ποντιακής λύρας και η ευαίσθητη ποντιακή της ψυχή γίνεται φορέας του ποντιακού ελληνισμού. Με αυτή τη χαρμολύπη ζωγράφισε το ποιοτικά μεγάλο έργο που απροσδόκητα μας έχει εντυπωσιάσει με το κάλλος του.

                                                        Ιωάννης-Χαρίλαος Βράνος

                                              Ζωγράφος – Αγιογράφος - Συγγραφέας

                                                               20-10 2005

    

             

 

Γιάννης Ρίτσος – Ο ποιητής του έρωτα και της επανάστασης

Το παρόν κείμενο είναι αφιέρωμα στον ποιητή του έρωτα και της επανάστασης Γιάννη Ρίτσο, με την ευκαιρία της ανακήρυξης του 2009 ως έτος εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του. Είναι μια απόπειρα προσέγγισης του ανθρώπου Ρίτσου, μέσα από το βλέμμα της ποιητικής αλλά και της εικαστικής πλευράς του δημιουργού. 

 

 

Στα 1934 εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή «Τρακτέρ»:

«Μητέρα ποίηση, δέξου με, το σώμα μου σταυρός
Και πάνω του καρφώσανε τη ζωή μου Ναζωραίο.
Σε ανάξιους εμοιράστηκε ο δικός μου θησαυρός
Κ’ έχω το φτύσμα ταπεινών στο πρόσωπο το ωραίο
Εγώ, της τέχνης εραστής, με κροτάφους στιλπνούς
Έχω το βλέμμα θάλασσα κ’ εντός μου η ζωγραφιά
Είχα μια απλή κι ευαίσθητη καρδιά που εκράτει εντός
Ως και λυγμούς πουλιών κι ανθών, κι ανασασμούς χρωμάτων…»

 

Με τη μεγάλη και σπουδαία ποίησή του, τραγούδησε τον άνθρωπο, την ομορφιά, την επανάσταση. Μέσα απ' τις δικές του πληγές, κοίταξε τις πληγές κόσμου, έκανε τραγούδι το δάκρυ του κόσμου. Για να σμίξει τον κόσμο...  

«Εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδερφέ μου απ΄ τον κόσμο 
 Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο».

 Είναι ο περισσότερο τραγουδισμένος Έλληνας ποιητής!

«Ανοίχτε τα παράθυρα να μπει το σύμπαν ανθισμένο μ' όλες τις παπαρούνες του αίματός μας. Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο-στον ήλιο και τραγουδάμε...Το φως κελαηδάει, στις φλέβες του χόρτου και της πέτρας. Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε. Αγαπούμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζώα. Τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα. Είμαστε, είμαστε κι εμείς όλα μαζί. Μαζί κι ο ουρανός και η γη. Ο ήλιος με φωνάζει, Χαρά, χαρά. Δεν μας νοιάζει τι θ' αφήσει το φιλί μας μες στο χρόνο και στο τραγούδι».

Το 1938 γράφει την Εαρινή Συμφωνία. Ποίημα κοινωνικό - ερωτικό, γεμάτο με τα χρώματα της ίριδας. Δίνει έτσι ένα παγκόσμιο μήνυμα εναντίον του πολέμου, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά της ζωής. « Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε. Το φιλί μας σφράγισε την αιώνια σιγή».
                                        

Στο Καπνισμένο Τσουκάλι το 1949 εξομολογείται:                             

«Η καρδιά μου είναι τώρα ένα φαρδύ χωματένιο τσουκάλι… / Που μαγέρεψε χιλιάδες φορές για τους φτωχούς... / ένα φτωχό, καπνισμένο τσουκάλι που κάνει καλά τη δουλειά του / και τούτο το τσουκάλι βράζει, βράζει τραγουδώντας. / Ήταν πολύ μακρύς ο δρόμος ως εδώ αδερφέ μου».  
                 
Ο ποιητής εξομολογείται πως συλλογίζεται τώρα, σαν ποιητής που είναι, 
 να βρει μια λέξη που να ταιριάζει στο μπόι της Λευτεριάς,
«μήτε πιο ψηλή, μήτε πιο κοντή - το περίσσιο είναι ψεύτικο, το λιγοστό είναι ντροπαλό»  θα βρούμε το τραγούδι μας. Καλά πάμε….»


 Μια από τις πιο όμορφες και δυνατές στιγμές, στη ραδιοφωνική μου πορεία, ήταν η συνάντηση μου με την μοναχοκόρη του ποιητή. Από εκείνη λοιπόν τη ραδιοφωνική συνέντευξη που μου παραχώρησε η Έρη Ρίτσου το Νοέμβριο του 2007 παραθέτω δύο μικρά αποσπάσματα :
Σ.Α.- Τι πιστεύετε, ήταν αυτό, που επηρέασε καταλυτικά το Ρίτσο στην ποιητική του πορεία;
Ε.Ρ. - Αν η μητέρα του δεν τον προέτρεπε να ζωγραφίζει, αν δεν του διάβαζε βιβλία ίσως και να μην ακολουθούσε αυτό τον δρόμο. Ο πατέρας μου υπήρξε χορευτής στη Λυρική Σκηνή και ηθοποιός , ζωγράφιζε, έπαιζε μαντολίνο και πιάνο. Όταν λοιπόν τον ρώτησα γιατί αποφάσισε να γίνει ποιητής και όχι πιανίστας ή ζωγράφος μου απάντησε ότι είναι πολύ εύκολο να βρει κανείς ένα κομμάτι χαρτί και ένα μολύβι και να γράψει και ότι θα ήταν μάλλον δύσκολο να κουβαλάει το πιάνο ή τους καμβάδες στην εξορία. Ωστόσο η ημερομηνία της γέννησης του 1η Μαΐου είναι μια σημαδιακή ημερομηνία!

Σ.Α. - Έρη Ρίτσου, θωρείτε, πως ο Γιάννης Ρίτσος έχει την ανάλογη αναγνώριση στην Ελλάδα, σε σχέση με το εξωτερικό, όπως για παράδειγμα ότι οι Ρώσοι μελετητές θεωρούν το Ρίτσο «Όμηρο του 20ου αιώνα» και ότι το έργο του είναι τρείς φορές μεγαλύτερο από τα ομηρικά έπη;
Ε.Ρ. - Στο εξωτερικό όντως έχει γίνει μια πολύ μεγάλη μελέτη του Γιάννη Ρίτσου, ειδικά στη Γαλλία όπου ο Λουί Αραγκόν δήλωσε ότι: «Ο Ρίτσος είναι ο μεγαλύτερος ζων ποιητής που γνώρισα» Ο Ρίτσος είναι παγκοσμίως μεταφρασμένος και διαβασμένος. Όσο για την Ελλάδα πιστεύω πως κάποια πράγματα επαναπροσδιορίζονται και μπαίνουν σε καινούργιες βάσεις. Ήταν ενταγμένος στο ΚΚΕ από την αρχή και συνέχισε ως το τέλος, χωρίς να κάνει εκπτώσεις στα πιστεύω του. Δεν θα μπορούσε ο Ρίτσος να γράψει τον Ορέστη, αν ο ίδιος δεν είχε ζήσει όλες τις διώξεις που έζησε και δεν είχε γράψει τη «στρατευμένη» ποίηση που έγραψε. Το ένα προϋποθέτει το άλλο. Από το ποιητικό έργο του Ρίτσου, δεν μπορώ να πω ότι κρατώ μόνο το ένα κομμάτι και το άλλο επειδή δεν μου ταιριάζει το παραμερίζω. Το έργο του υπήρξε ένα πεδίο μάχης για τους αστούς διανοούμενους της εποχής του ‘30 και αργότερα δεν υπήρχε, ενώ για τους αριστερούς υπήρχε σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα, μόνο το έργο που έχει να κάνει με τα ιδανικά της αριστεράς. Δηλαδή οι αριστεροί υποβάθμισαν το υπαρξιακό, φιλοσοφικό, λυρικό έργο του καθώς και αυτό που είχε να κάνει με την αρχαία Ελλάδα. Ήταν οι καταστάσεις της εποχής που μας ανάγκασαν να σταθούμε στο επικαιρικό και το επαναστατικό έργο του. Νομίζω ότι περνώντας τα χρόνια θα έχουμε την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε και να θέσουμε σε νέα βάση το έργο του.

Ένα πρώτο συμπέρασμα, που μπορεί κανείς να βγάλει διαβάζοντας Ρίτσο, είναι πως το έργο του είναι διάχυτο πάντα με χρώματα, ευωδιές και ομορφιές της πατρίδας μας. Ασβέστης και μάρμαρο, σκίνα και βάτα, πασχαλιές και κυκλάμινα, κυπαρισσόμηλα, λεμονιές και λιόδεντρα . Το κόκκινο του ήλιου, η φλέβα του πλατάνου και το γαλάζιο της θάλασσας. Στοιχεία ελληνικά και αγαπημένα που ανήκουν σε όλους μας, χωρίς καμία εξαίρεση.

Ποιητή μου, με πόσους τρόπους μας είπες πως « Η ζωή είναι ωραία…»

«…Δεν έχει σημασία που ασπρίσαν τα μαλλιά μου, 

(δεν είναι τούτο η λύπη μου – η λύπη μου είναι ότι δεν ασπρίζει η καρδιά μου).
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου».

 «Γερνάω από μιαν απέραντη νεότητα που δεν εννοεί να γεράσει».

"Ερωτικό"

 Με το κόκκινο του αίματος, είμαι.  Είμαι για σένα.

Αιώνιος έφηβος ο ποιητής, που ψάχνει για το είναι και όχι για το φαίνεσθαι!
Για εκείνον η Τέχνη και η Ελευθερία ήταν πάντα στη συνείδησή του έννοιες αλληλένδετες. Η ζωγραφική μαζί με τη μουσική, στάθηκαν πάντα για το Γιάννη Ρίτσο η καταφυγή του στις δύσκολες ώρες, από τα παιδικά του χρόνια στη Μονεμβασιά. Ζωγράφισε με τις λέξεις των ποιημάτων του και μίλησε με τα βλέμματα στις ζωγραφιές του. Στην ποίηση του η μια λέξη βοηθάει την άλλη και η ανάμειξη τους οδηγεί σε μια ανακάλυψη, σε ένα συναίσθημα, σε μια σκέψη. Η ζωγραφική του λειτουργεί απρόβλεπτα, εκπλήσσοντας μας με κάθε σχέδιο και κάθε σχήμα.
Ο ίδιος έλεγε: «Τη ζωγραφική την αντιμετωπίζω σαν έναν άλλο τρόπο άσκησης της ποίησης». Βέβαια, το υλικό των δύο τεχνών είναι διαφορετικό, όμως η έκφρασή τους ξεκινάει από το ίδιο κέντρο...
Ο Γ. Ρίτσος άφησε πίσω του αξιόλογα δείγματα ζωγραφικής τέχνης που αποκαλύπτουν τη μοναδικότητα, την ευαισθησία, το ρομαντισμό και τα πάθη του. Ζωγράφισε πάνω σε πέτρες φερμένες από τα ελληνικά ακρογιάλια και τα μαρτυρικά νησιά, όπου συχνά από το 1948-1970 βρέθηκε εξόριστος.
Πάντα εμπνεόμενος από τους διαφορετικούς χρωματικούς σχεδιασμούς και τα φυσικά τους σχέδια. Πέτρες μονόχρωμες ή πολύχρωμες, ζωγραφικές ή γλυπτικές. Μετέτρεψε σε μαρτυρικές φυσιογνωμίες, γέρικα πρόσωπα και ανθρωπόμορφα τέρατα. Συνομίλησε μαζί τους και κατέθεσε σε αυτές δυνατά βιώματα. Απεικόνισε σε ανώμαλες επιφάνειες πρόσωπα και γυμνά ανθρώπινα σώματα. Αποτύπωσε πάνω σε πέτρες, βότσαλα, και κόκαλα. Πάνω σε άγριες και ροζιασμένες ρίζες που ξέβραζε η θάλασσα, μορφές, όπως τις είδε ο ποιητής να αναδύονται μέσα από εσοχές και τις εξοχές τους.

Μορφές οικείες και αναγνωρίσιμες, γυναίκες και κόρες πότε αισθησιακές και πότε πονεμένες, βγαλμένες μέσα από τους λαϊκούς αγώνες, μορφές που έγιναν μαρτυρικές φυσιογνωμίες, γέρικα πρόσωπα και ανθρωπόμορφα τέρατα. Μορφές που μοιάζουν να ξεφεύγουν από τις μικρές διαστάσεις της πέτρας και του ξύλου για να εκφράσουν αγωνία, πόνο, λύπη., αναμονή, αισθησιασμό.
Το τραγικό του βίωμα αποτυπώθηκε στις ρίζες, εκφράζοντας για τον Γιάννη Ρίτσο τον αγώνα ενάντια στις δυνάμεις της φθοράς, της αδικίας -φυσικής και κοινωνικής- ενάντια στις δυνάμεις του θανάτου.
Η δημιουργική του ευαισθησία κι η άνεσή του στο σχέδιο και στο χρώμα επεκτείνονται και στις ακουαρέλες που φιλοτέχνησε, στα κομμάτια από τζάμι και στα τενεκεδένια κουτιά μπισκότων.

Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, με το δικό του ιδιότυπο τρόπο θα πει: «Ο Ρίτσος σχεδιάζει ή ζωγραφίζει ή ελευθερώνει από τις πέτρες και τις ρίζες των καλαμιών το κρυμμένο πνεύμα τους, το αόρατο και κρυμμένο μυστικό τους».

Μέσα στο εικαστικό σύμπαν του Ρίτσου, υπάρχουν όλες οι όψεις του μοναχικού, ερωτικού, ασκητικού, επικού και λυρικού ποιητή. Συχνά έλεγε :

«Η ποίησή μου είναι το πρόσωπό μου. Η τέχνη στην οποία είμαι αφοσιωμένος.

Η ζωγραφική μ’ έκανε να νιώθω απελευθερωμένος».
Η ζωγραφική όμως υπήρξε για τον ποιητή μια ανάπαυλα από τη συγγραφική δουλειά. Χρησιμοποιούσε ευτελή υλικά, όπως ρίζες, πέτρες, κόκαλα, κοχύλια, πηλό και τσιγαρόκουτα, πάνω στα οποία ζωγράφιζε (υδατογραφία, μονοτυπία, σχέδιο με μολύβι ή μελάνι, χαλκογραφία) και μετέτρεψε συναισθήματα και μνήμες σε πρωτότυπες εικαστικές δημιουργίες.
Είχε πλήρη συνείδηση του τι ακριβώς κάνει, είχε εκτιμήσει τη δουλειά του στις σωστές διαστάσεις και είχε την πίστη πως οι άνθρωποι θ΄ αγαπήσουν και θα εκτιμήσουν το έργο του.
Φύση αισιόδοξος άνθρωπος, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές έβρισκε χαραμάδες φωτός. Παρόλο που έζησε μια ζωή γεμάτη προσωπικά δράματα και εξορίες, η τέχνη του είναι γεμάτη με εικόνες αγώνα, πίστης σε ιδανικά. Αλλά και χρώματα, γεύσεις και μυρωδιές της Ελλάδας, που ποτίζουν τη γραφή του και την κάνουν να προσεγγίζει τις καρδιές μας. Μιλούν στον καθένα μας, άσχετα από την πολιτική του προτίμηση ή την οποιαδήποτε κομματική του στράτευση. Μεγάλο μέρος της ζωής του ο Ρίτσος το έζησε μες στην ανέχεια. Δούλεψε γραφέας, επιμελητής εκδοτικού οίκου, ηθοποιός και χορευτής. Προσβλήθηκε κι εκείνος από φυματίωση, που τον ταλαιπώρησε για χρόνια. Και όσο για τη στράτευσή του στην Αριστερά, την πλήρωσε με απανωτές διώξεις, εκτοπισμούς και εξορίες στη Λήμνο, στη Μακρόνησο, στον Αϊ-Στράτη και στην Ικαρία.

Σε κάθε του στίχο θα βρούμε τα χαμένα ιδανικά, ενός κόσμου σήμερα αλλοτριωμένου, μέσα στον οποίο το σύνολο του έργου του ποιητή της Ρωμιοσύνης και του κόσμου όλου, αποτελεί παρακαταθήκη, που ανήκει στην κιβωτό της ιστορίας του Έθνους.
Τα έργα που τον έκαναν διάσημο όσο ζούσε είναι ο Επιτάφιος και η Ρωμιοσύνη (λόγω βεβαίως της μελοποίησής τους από τον Θεοδωράκη).
Είναι πασίγνωστο επίσης ότι ο Ρίτσος έθεσε το ταλέντο του στην υπηρεσία της Αριστεράς και στην υπόθεση της επανάστασης, χωρίς ουσιαστικές παλινδρομήσεις, σοβαρές αμφιβολίες, αντιφάσεις και τα σχετικά. Υπήρξε ο επίσημος ποιητής της Αριστεράς, που τον τίμησε όσο κανέναν άλλο, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος. Το 1977 θα του απονεμηθεί το βραβείο «Λένιν για την ειρήνη». Πέθανε το Νοέμβριο του 1990.
Όμως ο αγαπημένος μας Γιάννης Ρίτσος είναι πάντα εδώ...
«Να με θυμόσαστε » είπε. «Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα. Την ομορφιά/ ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιος μου το μοίρασα δίκαια./ Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ’ ένα κρινάκι του αγρού/ τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε». (Τ ο ν θ υ μ ό μ α σ τ ε ;)

Τον θυμόμαστε και είναι πάντα εδώ μέσα από τους στίχους, τα ποιήματα, τις ζωγραφιές του, το ήθος και τις αξίες που δίδαξε με το δικό του παράδειγμα .

«Αδέρφια μου, μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει 

όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.

Δώστε τα χέρια, αδέρφια μου, αυτό 'ναι η ειρήνη»

Τον θυμόμαστε γιατί πολύ αγάπησε τον Κόσμο και την Ποίηση.
Γιατί δίδαξε ήθος και αξίες και στάση ζωής με το παράδειγμα του.
Γιατί μας παρηγόρησε τραγουδώντας τον Έρωτα, την Αρμονία, την Επανάσταση. Τη Δύναμη και την Ομορφιά της Δημιουργίας και του Ανθρώπου. Μας δίδαξε μέσα από τα τραγούδια - καρποί της γόνιμης συνάντησής του με Έλληνες συνθέτες.

«Αν όλα τα παιδιά της γης φωνάζαν τους μεγάλους
Κι άφηναν τα γραφεία τους και μπαίναν στο χορό
Ο κύκλος θα γινότανε πολύ – πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη γη μας θ΄ αγκάλιαζε θαρρώ».

Ο Γιάννης Ρίτσος εξεγειρόταν σε όλη του τη ζωή κατά της αδικίας, με τον γόνιμο τρόπο του ανυπότακτου. Ήταν εναντίον της εξουσίας, όσο κι αν του στοίχισε αυτό, πιστός στην ιδεολογία του, ασυμβίβαστος. Αριστερός, με την παλιά έννοια, όταν ο όρος αυτός σήμαινε ήθος, αξίες, άρνηση απέναντι σε ό,τι καταστρέφει και υποβαθμίζει τη ζωή, θέση απέναντι σε ό,τι την κάνει να αξίζει. Δεν προσήλθε στην Αριστερά με τις αποσκευές της συμβατικότητας. Συντάχθηκε με το κομμουνιστικό κίνημα στην εξαιρετικά δύσκολη δεκαετία του ’30, αφού πριν, στα σανατόρια απ’ τα οποία πέρασε (ως άπορος, αυτός, το πρώην αρχοντόπουλο) σπούδασε τις μαρξιστικές ιδέες και συγχρωτίσθηκε με τους επαναστατημένους της εποχής.

Και έμεινε όρθιος, αλύγιστος, ασυμβίβαστος...

Όπως έγραφε μεταφράζοντας ένα ποίημα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι:  

«Το μέλλον δε θα ’ρθεί από μονάχο του,

 έτσι , νέτο-σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς».

Ο Ρίτσος, είναι ο ποιητής που πάλεψε για τη γενιά του, κι όλου του κόσμου το καλό, με όπλο την πένα του , συνέχεια του χεριού, συνέχεια του μυαλού και της καρδιάς. Δεν είναι ποιητής μόνο δικός μου και δικός σου, είναι ποιητής ολάκερου του κόσμου.

«Την πρώτη και την τελευταία σου λέξη την είπαν ο έρωτας κι η επανάσταση.

 Όλη σου τη σιωπή την είπε η ποίηση».

Ένας ελάχιστος φόρος τιμής και απόδοσης σεβασμού στον άνθρωπο που μετουσίωσε σε τέχνη το βίωμα του, απεγκλωβίζοντας τη μιζέρια και τη δυστυχία, οδηγώντας τον εαυτό του αλλά και μας μαζί του, σε μονοπάτια φωτός. Μένει σε μας, να κάνουμε κτήμα τη ζώσα ουσία του έργου του.

Κείμενο, προσωπογραφία και  ζωγραφικά έργα
για το Γ. Ρίτσο φιλοτέχνησε η Σοφία Αμπερίδου
Ζωγράφος- Αγιογράφος-Παραγωγός Ραδιοφώνου

Το κείμενο αναρτήθηκε και στο http://sketbe.blogspot.com/2009_03_01_archive.html

Το μέλλον της Αγιογραφίας με το βλέμμα στο παρελθόν.

Σήμερα οι άνθρωποι αγνοούν ή παραβαίνουν τους κανόνες αγιογράφησης παραμορφώνοντας την εικόνα. Η παραμόρφωση προέρχεται από το ότι οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πια τη δογματική και διδακτική σημασία της εικόνας. Από καιρό εξάλλου χάσαμε το κλειδί της γλώσσας με την οποία η εικόνα μας μιλά και δεν είναι άλλο από την έννοια της Μεταμορφώσεως και Υπερβάσεως του ανθρώπου που αποτελεί την κεντρική ιδέα της χριστιανικής πίστης. Ο Άγ. Συμεών Θεσσαλονίκης λέγει: «Ο νάρθηκας παριστάνει τη γη και κάθε γήινο στοιχείο, ο τρούλος τον ουρανό κι Αγ.Τράπεζα παριστάνει αυτό που είναι υψηλότερα από τον ουρανό, τον ποιητή θεό. Πάνω σε αυτή την εικόνα βασίζεται το χτίσιμο και η αγιογράφηση των εκκλησιών. Η αρχιτεκτονική του ναού, η εικονογραφία και η ψαλμωδία εκφράζουν ιερές αλήθειες αλλά κι ένα μόνιμο γεγονός που συνέβη και φανερώνει τη μεγάλη αλήθεια. Χρειάζεται αρμονία ανάμεσα σε όλα αυτά τα στοιχεία και στα σύμβολα που τις εκφράζουν.

Η εκκλησία καθόρισε σαφώς τη δογματική σημασία της εικόνας τους χρόνους της εικονομαχίας τον 8^ο και 9^ο αιώνα. Σύμφωνα λοιπόν με την παράδοση η εικονογράφηση του ναού βασίζεται σε δύο πραγματικότητες:

1^ον.. Σε ένα ιστορικό γεγονός και 2^ον Στην αποκάλυψη που ξεπερνά τα σύνορα του χρόνου και αναπαριστά όσο μπορεί πιο πιστά την ιστορική πραγματικότητα.

Κάποιοι νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να δημιουργούν συνθέσεις που μόνο σύγχυση προκαλούν. Ωστόσο η κυριότερη σύγχυση βρίσκεται ανάμεσα σε δύο διαφορετικά πράγματα, στην αγιογραφία και τη θρησκευτική ζωγραφική.

Η αγιογραφία, τέχνη πνευματική και λειτουργική, μεταδίδει την αποκάλυψη του μυστηρίου της πίστεως. Αντίθετα η θρησκευτική ζωγραφική είναι σαρκική, υλιστική και αναπαραστατική. Καθρεφτίζει τον κόσμο που νοιώθουμε με τις αισθήσεις και τις συγκινήσεις, μεταδίδοντας ατομικές αναζητήσεις. Με βάση τον παραπάνω διαχωρισμό ο ζωγράφος-αγιογράφος παρουσιάζει την προσωπικότητα του και η ελευθερία του εκδηλώνεται εις βάρος εκείνων που βλέπουν τη ζωγραφιά-αγιογραφία αφού εκείνος (ο ζωγράφος δηλ.) μπαίνει ανάμεσα σ’ αυτούς και στην πραγματικότητα. Τέτοια έργα ανήκουν στη θρησκευτική ζωγραφική και όχι στην αγιογραφία. Με βάση αυτά τα στοιχεία γίνεται αντιληπτό ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε ανατροπή της τέχνης προκαλώντας και θίγοντας ειρωνικά αμφότερα τα πρόσωπα της εκκλησίας και της ιστορίας χωρίς κανένα σεβασμό.

Η εκκλησία είναι χώρος έκφρασης λατρείας μέσω της τέχνης, όμως δεν είναι γκαλερί !!! Η εικόνα θέλει να την πλησιάσεις ως «άνθρωπος νηπιάζων» και

με τα «έσω μάτια της ψυχής» που οδηγούν από τα εφήμερα στα αιώνια, από τα γήινα στα ουράνια. Αυτό λέγεται αναγωγή ή άλλως πως Υπέρβαση.

Αυτά έμαθα από το Φώτη Κόντογλου αυτά λέω…μεταλαμπαδεύοντας με πάθος τη βυζαντινή αγιογραφία, χάρη στην οποία η Ελλάδα αναγνωρίστηκε ευρύτερα σαν πρωτοπόρος της ζωγραφικής τέχνης που κινείται στα ρεύματα όλων των καιρών και περιστάσεων και που πάντα έχει να διδάξει κάτι στη σύνθεση, το σχέδιο, το συμβολισμό, το χρώμα, την προοπτική… την αέναη κίνηση των πάντων, τελικά τη Μελλοντική του ανθρώπου.

Παναγία Σουμελά - Αλέξης Παρχαρίδης.wmv

Της Παναγίας το ποτάμι σταματημό δεν έχει
Της καρδιάς μου η σκέψη προς τα πίσω τρέχει

Άσπιλη ΜοΥ Παναγία, Παναγία Πλατυτέρα
το σκοτάδι και τη νύχτα κάνετα φως κι ημέρα

Η Παναγία μας φυλάει τα μέρη έναν - ένα
Η χώρα του αχώρετου η άχραντος Παρθένα

Κι ας είναι αλλοτριωμένα κι ας έγιναν ξένα
Έμειναν καταπράσινα και χιλιοευλογημένα

Ο ποιητής της θάλασσας και του ονείρου

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Ο Νίκος Καββαδίας φαίνεται ότι από πολύ νωρίς κατάλαβε πως κατά βάθος είμαστε όλοι με τον τρόπο μας «ναυτικοί και θαλασσινοί εξ απαλών ονύχων», είτε πολύ είτε λίγο. Όμως αυτός είναι από τους λίγους που ταξίδεψε πραγματικά σε δρόμους που συναρπάζουν τους «ναυτιλλόμενους αναγνώστες»! Ο Καββαδίας ταξιδεύει από τα είκοσι του σχεδόν ασταμάτητα και δημοσιεύει σποραδικά κάποια ποιητικά γυμνάσματα.

Ολιγογράφος ποιητής ο Καββαδίας έγραψε περίπου εξήντα ποιήματα. Οι χαρακτηρισμοί ποιητής του ταξιδιού και της φυγής προσανατόλισαν περιοριστικά την ιδιαιτερότητα του έργου του. Το σημαντικό είναι πως η ποίηση του εξακολουθεί να γοητεύει και να έλκει τον αναγνώστη, με την ζωηρή εικονοποιία του, το ρυθμό και το χιούμορ, αλλά και με τα «κρυμμένα νοήματα» και τις αλληγορικές λέξεις, που σου δημιουργούν τη διάθεση να τον ερευνήσεις και να τον τραγουδήσεις.

Ο Καββαδίας αρέσει και θα αρέσει πάντα γιατί η ποίηση του είναι φυγή και απόδραση σ’ έναν κόσμο διαφορετικό από αυτόν της καθημερινότητας. Ποιος δεν έχει σιγοψιθυρίσει «Πρώτο ταξίδι έφυγε ναύλος για το νότο…»,
«Το πειρατικό του Captain Jimmy, που μ’ αυτό θα φύγετε κι εσείς»
«Στο ημερολόγιο γράψαμε: «Κυκλών και καταιγίς»,εστείλαμε το sos μακριά σε άλλα καράβια»,«Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία»,
«Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό-στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου».

Ο ποιητής γεννήθηκε το 1910 σε μια μικρή πόλη της Μαντζουρίας κοντά στο Χαρμπίν, από γονείς Έλληνες (Κεφαλλονίτες. Όταν ήταν πολύ μικρός, η οικογένεια του γύρισε στην Ελλάδα. Για λίγα χρόνια μείνανε στην Κεφαλονιά και το 1921 μετακομίζουν στον Πειραιά. Τότε πρωτοταξίδεψε ο ενδεκάχρονος Νίκος σε Σμύρνη και Κωνσταντινούπολη με το «Πολικός» των Αγγελάτων, μαζί με τον Πατέρα του που ήταν τροφοδότης του πλοίου. Ως το 1932 έμεινε στον Πειραιά όπου τέλειωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Είχε μάλιστα συμμαθητές τον Γιάννη Τσαρούχη και τον παπα-Γιώργη Πυρουνάκη στο Δημοτικό όπου έγραψε και τα πρώτα του ποιήματα επηρεασμένος από τα πρώτα του διαβάσματα -την Ανθολογία του Αγαθοκλή Κωνσταντινίδη και τα ημερολόγια του Σκόκου- σκάρωνε στίχους και τους έδειχνε στην αδελφή του Τζένια, που παρέμεινε ως το τέλος η λογοτεχνικός του σύμβουλος. Με την οικονομική ενίσχυση συγγενών και φίλων εξέδωσε τρία τεύχη του τετρασέλιδου φυλλαδίου «Σχολικός Σάτυρος», ενώ επίσης έγραψε και στη «Διάπλαση των παίδων», με το ψευδώνυμο «Ο μικρός ποιητής».

Το 1922 οι Καββαδία νοικιάζουν ένα δωμάτιο του σπιτιού τους σε μια οικογένεια Μικρασιατών προσφύγων από το Τσεσμέ. Η επαφή του μικρού Νίκου μαζί τους αλλά και με πρόσφυγες από τη Ρωσία ,επέδρασε στη διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσης και της ιδεολογίας του. Στην ουσία κι ο ίδιος πρόσφυγας συμμεριζόταν το δράμα τους, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε και τη φθίνουσα οικονομική πορεία του πατέρα του ώσπου αρρώστησε βαριά και πέθανε από καρκίνο το 1929. Τότε ήταν που ο Ν.Κ. πήγε υπάλληλος σε ναυτικό γραφείο και λίγους μήνες αργότερα μπαρκάρισε ναύτης σε φορτηγό. Για μερικά χρόνια, συνέχισε να φεύγει με τα φορτηγά, να γυρίζει πίσω ταλαιπωρημένος και αδέκαρος, για να ξαναφύγει σε λίγο. Ώσπου αποφάσισε να πάρει το δίπλωμα του ασυρματιστή. Αρχικά ήθελε να γίνει καπετάνιος, μα είχε ήδη χάσει αρκετά χρόνια στις περιπλανήσεις του και το δίπλωμα του ασυρματιστή ήταν η πιο σύντομη λύση. Τελικά το πήρε το 1939.

Τον Οκτώβριο του 1940, ο Ν.Κ. επιστρατεύτηκε υπηρετώντας στο αλβανικό μέτωπο, ημιονηγός στην ΙΙΙ Μεραρχία, όπου συνεργάστηκε με το περιοδικό «Η λόγχη» που έβγαζαν οι συμπολεμιστές του στο χωριό Κούδεσι. Τότε έγραψε το πεζογράφημα του Στο άλογο μου, το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό το γνώρισε μετά το θάνατο του. Το 1941 με την κατάρρευση του μετώπου και την οπισθοχώρηση, γύρισε πεζός στην Αθήνα όπως και χιλιάδες φαντάροι. Τα χρόνια τη κατοχής τα πέρασε ξέμπαρκος στην Αθήνα πήρε μέρος στην Αντίσταση, αγωνίστηκε «μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ», όπως γράφει και η αδελφή του η Τζένια, αρχικά στο ΕΑΜ των ναυτικών και μετά στο ΕΑΜ των λογοτεχνών.

Ξαναμπαρκάρησε το 1944 και ταξίδεψε αδιάκοπα, ως ασυρματιστής, σε όλο τον κόσμο, ως τον Νοέμβριο του 1974. Oι στίχοι του:«Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
Των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων kαι θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές, Χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων» που αργότερα έγιναν ένα από τα πιο γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια του, έμελλε να βγουν μοιραίοι για το τέλος της ζωής του, μιας κι ποιητής πέθανε μακριά από την αγαπημένη του θάλασσα τρεις μήνες, αφ’ότου ξεμπάρκαρε, από εγκεφαλικό επεισόδιο, στις 10 Φεβρουαρίου 1975.


Επιμέλεια κειμένου & πορτρέτο του ποιητή,από τη Σοφία Αμπερίδου
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΟΝΑΡ της ΚΑΒΑΛΑΣ τον Μάιο του 2006

Βιογραφικό - Σοφία Αμπερίδου

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

ΣΟΦΙΑ ΑΜΠΕΡΙΔΟΥ

Η ζωγράφος, αγιογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός, Σοφία Αμπερίδου γεννήθηκε το 1964 στην Κατερίνη. Από το 1994 ζει με την οικογένεια της και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.   Είναι αυτοδίδακτη ζωγράφος κι έχει κάνει ελεύθερες σπουδές ζωγραφικής, διακόσμησης και χαρακτικής. Μυήθηκε στην βυζαντινή αγιογραφία τα έτη 1990-2000. Είναι Πτυχιούχος του Ε.Α.Π. (Hellenic Open Univercity) με ειδικότητα τον Ελληνικό Πολιτισμό. Έχει κάνει Μεταπτυχιακές Σπουδές, στο τμήμα Εφαρμοσμένη Θεολογία, στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ.

Είναι μέλος στο Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας και μέλος στην Επιτροπή ΕΕΤΕ Βόρειας Ελλάδας. Μέλος στον ΣΚΕΤΚΕ και στον ΣΚΕΤΒΕ, όπου διετέλεσε ταμίας (2009-2014) και αντιπρόεδρος (2015-2017). Αποτελεί μέλος και είναι αντιπρόσωπος στην Ελλάδα, της Femin & art women association-Trabzon στην Τουρκία.

Διδάσκει αγιογραφία και ζωγραφική σε πολιτιστικά και πνευματικά κέντρα Δήμων και Ναών. Τα ζωγραφικά έργα της είναι ανθρωποκεντρικά και εκφράζουν προβληματισμούς, σκέψεις και συναισθήματα για το χθες, το σήμερα και το αύριο. Το σημαντικό μέρος του έργου της αφορά στον ξεριζωμό και την προσφυγιά. Έργα της υπάρχουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Κείμενα της δημοσιεύει σε εφημερίδες, περιοδικά τέχνης και σε blog.

 

Πραγματοποίησε 15 ατομικές Εκθέσεις με κυριότερες τις εξής:

1997, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ν.Κορδελιού, Θεσσαλονίκη

2004, Νίκειος Σχολή, Νυμφαίο, Φλώρινα

2005, Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, Θεσσαλονίκη

2007, Γκαλερί Μάτι, Κατερίνη

2008, Πολιτιστικό Κέντρο Θέρμης, Θεσσαλονίκη

2008, Εστία Πιερίδων Μουσών, Κατερίνη

2019, Πολιτιστικό Κέντρο Ρίζες, Θεσσαλονίκη

 

Συμμετείχε σε περισσότερες από 60 ομαδικές εκθέσεις

2010, Βαφοπούλειο, Θεσσαλονίκη

2010, Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη

2014, Γαλλικό Ινστιτούτο, Θεσσαλονίκη

2016, Κέντρο Μεσογειακών Ψηφιδωτών, Δίον

2017, Μουσείο Προσφύγων, Θεσσαλονίκη

2017, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων

2018, Δημοτικός Εκθεσιακός Χώρος, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

2019, Δημοτική Πινακοθήκη Δημήτρης Μυταράς, Χαλκίδα

2019, Κέντρο Τέχνης Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο, Βόλος

2020, ΜΟΜus – ΑΜΦΙΘ, Θεσσαλονίκη

 

Κυριότερες Ομαδικές εκθέσεις Εξωτερικού (Χρονολογία, χώρος, πόλη):

2009, Salon International D’ Art, Valmy, France

2014, Lalit Kala Academy, New Delhi

2016, Musée international d'art naïf de Magog, Canada

2020, OSTEN Biennial of Drawing Skopje

2021, Exhibition-Contest of Historikal Paintings -Varna Bulgaria

 

Συμμετοχές σε  Φεστιβάλ Ζωγραφικής

2013, Συμπόσιο "ΚΛΕΙΓΕΝΗΣ", Ιερισσός

2014, Φεστιβάλ, El Greco, Ηράκλειο

2014 & 2018, Femin & Art Festival in Trabzon

2016, Συμπόσιο ΣΚΕΤΒΕ & Φεστιβάλ Ολύμπου, Δίον

2018, 10th International Art Colony in Vevcani

 

 

 

Επαγγελματική δραστηριότητα: Ζωγράφος, Αγιογράφος (έναρξη το 1990)

Εθελοντική δραστηριότητα: Ραδιοφωνική Παραγωγός (έναρξη το 2002)

 

Άλλες δραστηριότητες:

Εικονογραφήσεις Βιβλίων

ΠΟΝΤΟΣ - Προαιώνια Πατρίδα, Πάτρα, 2014

Μουσικό CD «Ανοιχτόν Στράτα», Κατερίνα Παπαδοπούλου, ISTANBUL, 2017

Παραμύθι «Το Ταξίδι της Κυπρέσσας», Κρυφό Σχολειό, Λεμεσός, 2019

 

 

Επικοινωνία

Τηλέφωνο : 6942219170

Email  :  ampersof@gmail.com

Blog : https://amperidousofia.blogspot.com/

Blog : http://tetradiosofias.blogspot.com/